ساقی میِ شوق ناک در ده / بر سرکش و ده به دست و سر ده
نقل از لب یار خوش تر آید / از پسته ی خویشتن شکر ده
جانی ز دهان جام بستان / بوسی به لبِ پیاله بر ده
بر دستِ گریز پای نه جام / عذرش منیوش تا به سر ده
ور پاک بخورد و جرعه نگذاشت / در حال بدو یکی دگر ده
ور مست به خانه می رود باز / تکلیف مکن برو گذر ده
مشنو ز غرامتی بهانه / گو قصه مکن دراز زر ده
ور بی نمکی بود گران جان / بر خیز و سبک سرش به در ده
تا جذب پیاله یی توان کرد / از اولِ روز ما حضر ده
ترتیب چنین نگاه میدار / گه اندک و گاه بیشتر ده
پیغام فرست سوی منظور / گو باز مجالِ یک نظر ده
با پیک صبا بگوی کای باد / ما را ز مقام او خبر ده
من بعد سخن مگو نزاری / ترکِ سخنان مختصر ده
بر یاد بساط مجلس شاه / بر خیز و شراب شوق در ده