مسلمانان دگرباره به کوی افتادم از خانه / ندانم تا چه بودستم که نه خویشم نه بیگانه
نه چون زهّاد در زهدم نه چون عبّاد در طاعت / نه چون فسّاق در فسقم نه چون رندان به می‌خانه
نه با کیشم نه بی‌کیشم نه با خویشم نه بی‌خویشم / نه سلطانم نه درویشم نه فرهنگم نه فرزانه
نه باهوشم نه بی‌هوشم نه گویایم نه خاموشم / نه هُش‌یارم نه مدهوشم نه با عقلم نه دیوانه
نه غمگینم نه دل‌شادم نه مملوکم نه آزادم / ز دست خود به فریادم نه آبادم نه ویرانه
مرا چون نیست مأوایی نه در کوه و نه در صحرا / مرا چه مکّه چه بطحا چه ترکستان چه فرغانه
نه شرقی‌ام نه غربی‌ام نه علوی‌ام نه سفلی‌ام / نه در دوزخ مرا کاخی نه در فردوس کاشانه
نه از خاکم نه از بادم نه از آبم نه از آتش / نه صیدم من نه صیّادم نه دامم نیز و نه دانه
نه عرشی‌ام نه فرشی‌ام نه جنّی‌ام نه انسی‌ام / ندانم تا چه مرغی‌ام که نه شمعم نه پروانه
نه اندر هستیِ هستم نه هستی هست در دستم / نه تن هستم نه دل هستم نه جان هستم نه جانانه
نه تازی‌ام نه رازی‌ام نه حربی‌ام نه غازی‌ام / نه حدّی‌ام نه تازی‌ام نه نامردم نه مردانه
نه بر کارم نه بی‌کارم نه با یارم نه بی‌یارم / مسلمانان نمی‌یارم بگفتن چیست افسانه
الا ای پیر فرزانه قدم در نه به می‌خانه / وزان خنبِ ملوکانه به من ده پُر دو پیمانه
که رفت از حد شکایت‌ها درازست این حکایت‌ها / نی ام مردِ روایت‌ها من و دُردی و دُردانه
نزاری گر تو زیشانی برستی از پریشانی / که باشد مردِ پیشانه هم ایشانند پیشانه