منم آن زاهد دورِ زمانه / که باشم ساکنِ خمّارخانه
گهی پوشیده رنگ صوفیانه / گهی بسته قبای کافرانه
گهی از کار دنیا بر کرانه / گهی در بندِ دام از حرص دانه
گهی دایر چو پرگار زمانه / گهی ساکن چو نقطه در میانه
گهی قارون به گنجِ شایگانه / گهی پول سیه در خان و مان نه
گهی جان کرده قربان عاشقانه / گهی از سایه ترسان بد دلانه
گهی مرغ خرد را آشیانه / گهی تیر ملامت را نشانه
گهی بر سدره‌ام کرّوبیانه / گهی بر خاک ره چون آستانه
نزاری چند از افسون و فسانه / چنین بر خود چه می‌جویی بهانه
چه خیزد زین حدیث عامیانه / ز پا تا کی شوی با سر چو شانه
اگر خواهی حیات جاودانه / به یک‌رنگی توانی شد یگانه