کاشکی ما را جفا از پیشِ ما برداشتی / کز وجود ناقص ما ذره ای نگذاشتی
من بر آنم کز وجودِ من برون آرد مرا / در سر ِ هر کس به حد ِ او بود پنداشتی
سلطنت هم گر بدین طبل و علم بودی به حشر / دشت بان داهولِ خود آن روز هم بفراشتی
مطبخ محمود با چندان شکوه سلطنت / هم به سعی دشت بان می یافت شام و چاشنی
وای ازین دیوان ِ مردم چهره یعنی نفس ما / آدم ار دانسته بودی تخمِ بد کی کاشتی
گر بدانستی که با خاک خواهد رفت خاک / چشمه ی حیوان به دست ِ خود نمی انباشتی
رستمی بودی مظفر گشته بر اکوان / گر نزاری روی از اکوانِ خود برداشتی