نه قلزمم که به هم در شوم به هر بادی / که در میانه دلم هست کوه فولادی
غلط شدم که دلِ نا شکیب فرتوتم / چو آبِ تیره شود گر برون زند بادی
مثالِ صبر ِ من از روی ِ دوست دانی چیست / نهاده اند بر امواجِ بحر بنیادی
اگر نه شیفتگی در نهادِ من بودی / به من خدای ز فطرت خرد فرستادی
به عقل اگر چه که مبدای ِ آفرینشِ اوست / زمامِ عشق چه بودی که در ازل دادی
و گرنه از پیِ جسمی شریف بودی عشق / قدم ز عالم ِ ارواح پیش ننهادی
چرا به درد ننالم که آه دارم دوست / ز دردمند نباشد غریب فریادی
هنوز تا متعلق به جان ِ شیرینی / ز خویش برنتوان ساخت هم چو فرهادی
عجب مدار ز اقبالِ شاه ِ بنده نواز / که بندگیِ نزاری کند هر آزادی