چه شورست این که در عالم فکندی / زلازِل در بنی آدم فکندی
به شش روز این همه بر هم نهادی / به روزِ هفتمین از هم فکندی
از آن دادی تحرّک آسمان را / که بنیادِ زمین محکم فکندی
ز خاکی آدمی را برگزیدی / پس آن گه‌کار با یک دم فکندی
ندا کردی به نوح و امّتش را / به طوفان و بردی و دریم فکندی
خلیلت را به آتش در نهادی / میانِ روضۀ خرّم فکندی
کلیم الله را از صحبت خضر / چنان در مشکلی مبهم فکندی
مسیحی را برون آوردی از غیب / گره بر رشتۀ مریم فکندی
روان کردی قیامت در رکابش / فغان در امّتِ خاتم فکندی
شهادت را میان نفی و اثبات / بجایِ سکّه بر درهم فکندی
منافق را چو بر تو معترض شد / به قهر اندر دهانش سم فکندی
موافق را به توفیق هدایت / فرازِ چشمه ی زمزم فکندی
نزاری را به نقدالوقت در حلق / زلالِ سرّ ِ جامِ جم فکندی