باز جهان تازه کرد قدرتِ باری / باده بده بر نسیمِ بادِ بهاری
گُل بُنِ بشکفته و طراوت و زینت / بلبلِ شوریده و شفاعت و زاری
باد چو زلفِ بنفشه کرد به شانه / گل چه کند در برابر آینه‌داری
بویِ خوشِ لاله در تنوره ی آتش / قاعده ی مجمرست و عودِ قِماری
خاصه درین وقت کز خواص تناسخ / بیدق شطرنج می‌کنند سواری
مشتبهی گفته شد به عادتِ شاعر / مذهبِ ما را از آن طرف نشماری
هیچت اگر از حیات هیچ نصیبی / هست که حدّ ِ دواب باز گذاری
در برِ گل خفته تا سحرگه و آن گه / در شَمَرِ خُم روی و غسل برآری
ور نه برون آیی از مراتب حیوان / پس تو به فتوای عقل کم ز حماری
جنبشی اندر نبات هست و خروجی / گر تو ز گل کم‌تری به مرتبه خاری
بویِ ریاحین خلد باورت ار هست / نیست جز از گل‌ستانِ طبعِ نزاری