بیا یارا که آمد وقتِ یاری / مرا بی خویشتن تا چند داری
به نومیدی چو من بی چاره ای را / روا باشد که ضایع می گذاری
جفا بردن ز دشمن بر امیدی / بسی آسان تر از نومیدواری
بسی جور از فراقت بردم ای دوست / ز دشمن تا کی آخر بردباری
مباش آخر بدین نامهربانی / که یاد از دوستان هرگز نیاری
شکیبایی مدار از من توقّع / که من معذورم از آشفته کاری
ملاقاتی که رویت باز بینم / همین میخواهم از مولا به زاری
به رغبت جان به جانان واسپارم / همین باشد طریقِ حق گزاری
مقاماتی برون آرم که عشّاق / بیاموزند از من جان سپاری
چو من در بی خودی مشهور دهرم / ز من شینی نباشد بی قراری
میازار آخر ای یار دل آزار / نزاری تا به کی زار و نزاری