حکیم نزاری › شمارهٔ ۱۲۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گرت بخت یارست فرمان بری / چو فرمان بری از بلا جان بری
چو در خود شوی گم به مقصد رسی / چو ره پیش گیری به پایان بری
چو خواهی که پایِ ملخ هم چو مور / ره آورد پیشِ سلیمان بری
به خدمت کمربست باید چو مور / وگرنه چه خیزد ز طرلان بری
مگر تحفه آن جا بری جانِ پاک / وگرنه چه دیگر به جانان بری
دوایِ تو دردست در درد پیچ / که بی درد کی ره به درمان بری
بر آنی که بار ِمظالم به حشر / به سر بر از آن عَقبه آسان بری
توانی به سر برد آن جا اگر / به یک دست از این جا دو سندان بری
بسا دستِ حسرت به سر بر زنی / اگر عمر برخود به تاوان بری
مگر ز آتشِ سینه و آبِ سر / دل و دیده گریان و بریان بری
نزاری ز مردانِ حق شرم دار / که با نامِ خود نامِ ایشان بری
ز خود پای ننهاده بیرون هنوز / کجا پی به اسرارِ مردان بری