حکیم نزاری › شمارهٔ ۱۲۶۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کُشتی ز بس انتظار تا کی / ای یار فریب یار تا کی
رخساره به خونِ دیده رنگین / از دستِ تو ای نگار تا کی
با ما نه قرار داده بودی / صبرِ دل بی قرار تا کی
فریاد ز روزگارِ هجران / بی‌دادیِ روزگار تا کی
من تا به میان فتاده در خون / نا بوده تو در کنار تا کی
من مست چو بلبلان و محروم / زان نرگس پر خمار تا کی
ای نور دو دیده ی نزاری / تا چند ز انتظار تا کی