اگرت معیشتی هست و کفافِ کامرانی / به مرادِ خویش برخور ز درختِ زندگانی
می و چنگ و کنجِ خلوت سه چهار یارِ هم‌دم / به از این دگر چه باشد ز نعیمِ این جهانی
به غنیمتِ جوانی ز بهارِ عمر برخور / که نه بهتر از بهارست و نه خوش تر از جوانی
دمِ نقد خوش برآور ببر از غمِ جهان دل / ز میانِ جان رضا ده به قضای آسمانی
بنشین به تازه‌رویی ز زمانه داد بستان / به سماعِ ارغنونی به شراب ارغوانی
بده آبِ تلخ صافی نه که قوتِ جانِ شیرین / نه که آفت المجانین نه که غایت الامانی
قدحِ گران روان کن که سرِ گران ندارم / سبکش بده گرانی که برون برد گرانی
به صفِ خُمار بر زن به مبارزانِ باده / که به حمله مصافش ز جهان برون جهانی
چو مهِ قدح برآید چه کند خمار ظلمت / جز از آن که رختِ زحمت به عدم برد نهانی
به طلوعِ روز بنگر که چراغ چون نزاری / نفسی برآرد اما به هزار ناتوانی