پیری‌ست مرا چو نو جوانی / در عالمِ عشق مهربانی
از غایتِ شوق هر زمانی / از جانبِ دوست ترجمانی
چون بر گویم که کیست آری / ماییم و محبتِ فلانی
کس نشناسد فلانِ ما را / نابرده ز ما به او نشانی
او ساکنِ خلوتِ خرابات / ماییم و سری و آستانی
ما سَتر به پیش برگرفتیم / تا کس نبرد به ما گمانی
خود پُر شده بود تا بدیدیم / از سَترِ صلاحِ ما جهانی
آری چه کنیم بر نزاری / ناگاه برفت امتحانی
بر شارعِ چارسویِ عشقم / خلقی به نظاره هر زمانی
از قصه ی ما چو باز دیدی / جایی نه که نیست داستانی