باور نمی‌کنم که تو پیمان بنشکنی / زیرا که التفات به یاران نمی‌کنی
زین به‌ترک نظر به من دل شکسته کن / تا چند از تو سرکشی از من فروتنی
سروی و سرو اگر چه که آزاد خوش‌ترست / نی تا حدی که بر سرِ ما سایه نفکنی
دل با تو در تنعّم و تن بی تو در نیاز / ای آن که راحتِ دلی و آفتِ تنی
خطی به دوستیِ تو بر من کشیده‌اند / ما دوستیم و بنده ی صادق، تو دشمنی
تقدیر قادرست و گرنه ز رویِ عقل / نی من موافق تو نه تو لایقِ منی
گردون به سر برآمده هم زیرِ دستِ تست / من عاجزی چه گونه کنم با تو گردنی
برقع برافکن از بنِ گوشت ز بامداد / تا زهره بعد از این نزند لافِ روشنی
در سر کشد نقاب ز رشگِ تو آفتاب / هم شام بر مثالِ کشیشانِ ارمنی
ای سروِ سیم ساق که در بوستانِ جان / شاخِ امید را به جفا بیخ می‌کنی
دیوانگی ز مامِ نزاری نمی‌کشد / تا زلفِ هم چو سلسله بر هم نمی‌زنی