حکیم نزاری › شمارهٔ ۱۳۴۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای بی تو دلِ مرا قراری نی / هیچم ز میانِ تو کناری نی

انصاف که عمر می کند ضایع / آن را که به دست چون تو یاری نی

از وصلِ رقیب بهره می یابد / ما را ز تو بیش انتظاری نی

گر دریابی دمی دل ما را / هرگز به از این سری و کاری نی

گر بار دهی وگرنه بر جانم / بیرون ز محبّتِ تو یاری نی

دریاب نزاریِ به زاری را / در عشقِ تو هم چو او نزاری نی

بل تا به کرشمه ای شود خوش دل / از تو به همین قدر که آری ، نی