حکیم نزاری › شمارهٔ ۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

من با که بگویم که چه افتاد مرا / بازم چه لطیف و چست بر داد مرا
در بندگی خویشتنم نپذیرفت / و آنگاه ز جمله کرد آزاد مرا