حکیم نزاری › شمارهٔ ۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تن بود گرو کرده جان از مبدأ / جان عاقبت الامر ز تن گشت جدا
تن رفت به خاک باز و جان شد بر عرش / یعنی همه فانی اند و باقیست خدا