حکیم نزاری › شمارهٔ ۱۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای ذات تو مطلقا همه چون و چرا / از هستی خویش یک نظر بخش مرا
آنجا که تویی کس دگر چون باشد / من خود به در آیم از دگرها تو در آ