حکیم نزاری › شمارهٔ ۱۰۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

می ده که ز جانم رمقی بیش نماند / صبرم ز دل مصلحت اندیش نماند
حیض همه روزه داشت زان شد مستور / وز دختر رز هیچ که عذر پیش نماند