حکیم نزاری › شمارهٔ ۱۱۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن کو زمی شبانه مخمور بود / نزدیک خرد ز زندگی دور بود
دل سوخته آتش غم را مرهم / خونیست که نامش آب انگور بود