حکیم نزاری › شمارهٔ ۱۱۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در فطرت من گر گل و گر خار بود / اینجا سخن بیهده بسیار بود
حق می‌گویم که دوست با دوست رسد / من می دانم که یار با یار رسد