اوحدی › رباعی شمارهٔ ۱۱۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تن خاک تو گشت، رحمتی بر خواریش / دل جای تو شد به غم چرا می‌داریش؟
دلبستگییی که با میانت دارم / تا چون کمرت میان تهی نشماریش