اوحدی › غزل| ” میراث‌دار ادب پارسی “

همان سنگین دل نامهربانم / که در شوخی به عالم داستانم

دل من مهر او جوید که خواهم / لبم احوال او گوید که دانم

اگر خواهم که جان به خشم توان زود / و گر خواهم که دل دزدم توانم

ترا با من چه کار؟ ار دل فریبم / ترا از من چه سود؟ ار مهربانم

دل و جان گر بمن بخشند شاید / که دل را چون تن و تن را چو جانم

مرا بد مهر می‌خوانی و اینم / مرا دلسوز می‌دانی و آنم

اگر جان می‌نهی در آستینم / و گر سر میزنی بر آستانم