پروین اعتصامی › سعی و عمل| ” میراث‌دار ادب پارسی “

براهی در، سلیمان دید موری / که با پای ملخ میکرد زوری

بزحمت، خویش را هر سو کشیدی / وزان بار گران، هر دم خمیدی

ز هر گردی، برون افتادی از راه / ز هر بادی، پریدی چون پر کاه

چنان در کار خود، یکرنگ و یکدل / که کارآگاه، اندر کار مشکل

چنان بگرفته راه سعی در پیش / که فارغ گشته از هر کس، جز از خویش

نه‌اش پروای از پای اوفتادن / نه‌اش سودای کار از دست دادن

بتندی گفت کای مسکین نادان / چرائی فارغ از ملک سلیمان

مرا در بارگاه عدل، خوانهاست / بهر خوان سعادت، میهمانهاست

بیا زین ره، بقصر پادشاهی / بخور در سفرهٔ ما، هر چه خواهی

به خار جهل، پای خویش مخراش / براه نیکبختان، آشنا باش

ز ما، هم عشرت آموز و هم آرام / چو ما، هم صبح خوشدل باش و هم شام

چرا باید چنین خونابه خوردن / تمام عمر خود را بار بردن

رهست اینجا و مردم رهگذارند / مبادا بر سرت پائی گذارند

مکش بیهوده این بار گران را / میازار از برای جسم، جان را

بگفت از سور، کمتر گوی با مور / که موران را، قناعت خوشتر از سور

چو اندر لانهٔ خود پادشاهند / نوال پادشاهان را نخواهند

برو جائیکه جای چاره‌سازیست / که ما را از سلیمان، بی نیازیست

نیفتد با کسی ما را سر و کار / که خود، هم توشه داریم و هم انبار

بجای گرم خود، هستیم ایمن / ز سرمای دی و تاراج بهمن

چو ما، خود خادم خویشیم و مخدوم / بحکم کس نمیگردیم محکوم

مرا امید راحتهاست زین رنج / من این پای ملخ ندهم بصد گنج

مرا یک دانهٔ پوسیده خوشتر / ز دیهیم و خراج هفت کشور

گرت همواره باید کامکاری / ز مور آموز رسم بردباری

مرو راهی که پایت را ببندند / مکن کاری که هشیاران بخندند

گه تدبیر، عاقل باش و بینا / راه امروز را مسپار فردا

بکوش اندر بهار زندگانی / که شد پیرایهٔ پیری، جوانی

حساب خود، نه کم گیر و نه افزون / منه پای از گلیم خویش بیرون

اگر زین شهد، کوته‌داری انگشت / نکوبد هیچ دستی بر سرت مشت

چه در کار و چه در کار آزمودن / نباید جز بخود، محتاج بودن

هر آن موری که زیر پای زوریست / سلیمانیست، کاندر شکل موریست