رهی معیری › نیش و نوش| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کس بهره از آن تازه بر و دوش ندارد / کاین شاخه گل طاقت آغوش ندارد
از عشق نرنجیم و گر مایه رنج است / با نیش بسازیم اگر نوش ندارد