رهی معیری › نای خروشان| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چو نی بسینه خروشد دلی که من دارم / بناله گرم بود محفلی که من دارم

بیا و اشک مرا چاره کن که همچو حباب / بروی آب بود منزلی که من دارم

دل من از نگه گرم او نپرهیزد / ز برق سر نکشد حاصلی که من دارم

بخون نشسته ام از جان ستانی دل خویش / درون سینه بود قاتلی که من دارم

ز شرم عشق خموشم کجاست گریه شوق ؟ / که با تو شرح دهد مشکلی که من دارم

رهی چو شمع فروزان گرم بسوزانند / زبان شکوه ندارد دلی که من دارم