رهی معیری › باران صبحگاهی| ” میراث‌دار ادب پارسی “

اشک سحر زداید از لوح دل سیاهی / خرم کند چمن را باران صبحگاهی
عمری ز مهرت ای مه شب تا سحر نخفتم / دعوی ز دیده من و ز اختران گواهی
چون زلف و عارض او چشمی ندیده هرگز / صبحی بدین سپیدی شامی بدان سیاهی
داغم چو لاله ای گل از درد من چه پرسی؟ / مردم ز محنت ای غم از جان من چه خواهی؟
ای گریه در هلاکم هم عهد رنج و دردی / وی ناله در عذابم همراز اشک و آهی
چندین رهی چه نالی از داغ بی نصیبی؟ / در پای لاله رویان این بس که خاک راهی