رهی معیری › سراب آرزو| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل من ز تابناکی به شراب ناب ماند / نکند سیاهکاری که به آفتاب ماند

نه ز پای می نشیند نه قرار می پذیرد / دل آتشین من بین که به موج آب ماند

ز شب سیه چه نالم؟ که فروغ صبح رویت / به سپیده سحرگاه و به ماهتاب ماند

نفس حیات بخشت به هوای بامدادی / لب مستی آفرینت به شراب ناب ماند

نه عجب اگر به عالم اثری نماند از ما / که بر آسمان نبینی اثر از شهاب ماند

رهی از امید باطل ره آرزو چه پویی؟ / که سراب زندگانی به خیال و خواب ماند