رهی معیری › بی سرانجام| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مرغ خونین ترانه را مانم / صید بی آب و دانه را مانم
آتشینم ولیک بی اثرم / ناله عاشقانه را مانم
نه سرانجامی و نه آرامی / مرغ بی آشیانه را مانم
هدف تیر فتنه ام همه عمر / پای بر جا نشانه را مانم
با کسم در زمانه الفت نیست / که نه اهل زمانه را مانم
خاکساری بلند قدرم کرد / خاک آن آستانه را مانم
بگذرم زین کبود خیمه رهی / تیر آه شبانه را مانم