تا دامن از من کشیدی ای سر و سیمین تن من / هر شب ز خونابه دل پر گل بود دامن من
جانا رخم زرد خواهی جانم پر از درد خواهی / دانم چه ها کرد خواهی ای شعله با خرمن من
بنشین چو گل درکنارم تا بشکفد گل ز خارم / ای روی تو لاله زارم وی موی تو سوسن من
ای جان و دل مسکن تو خون گریم از رفتن تو / دست من و دامن تو اشک غم و دامن من
من کیستم بی نوایی با درد و غم آشنایی / هر لحظه گردد بلایی چون سایه پیر امن من
قسمت اگر زهر اگر مل بالین اگر خار اگر گل / غمگین نباشم که باشد کوی رضا مسکن من
گر باد صرصر غباری انگیزد از هر کناری / گرد کدورت نگیرد آیینهٔ روشن من
تا عشق و رندیست کیشم یکسان بود نوش و نیشم / من دشمن جان خویشم گر او بود دشمن من
ملک جهان تنگنایی با عرصه همت ما / خلد برین خار زاری با ساحت گلشن من
پیرایه خاک و آبم روشنگر آفتابم / گنجم ولی در خرابم ویرانه من تن من
ای گریه دل را صفا ده رنگی به رخسار ما ده / خاکم به باد فنا ده ای سیل بنیان کن من
وی مرغ شب همرهی کن زاری به حال رهی کن / تا بردلم رحمت آرد صیاد صید افکن من