رهی معیری › بوسه نسیم| ” میراث‌دار ادب پارسی “

همراه خود نسیم صبا می برد مرا / یا رب چو بوی گل به کجا می برد مرا؟

سوی دیار صبح رود کاروان شب / باد فنا به ملک بقا می برد مرا

با بال شوق ذره به خورشید می رسد / پرواز دل به سوی خدا می برد مرا

گفتم که بوی عشق که را می برد ز خویش؟ / مستانه گفت دل که مرا می برد مرا

برگ خزان رسیده بی طاقتم رهی / یک بوسه نسیم ز جا می برد مرا