رهی معیری › بهار عشق| ” میراث‌دار ادب پارسی “

روان پرور بود خرم بهاری / که گیری پای سروی دست یاری
و گر یاری ندارد لاله رخسار / بود یکسان به چشمت لاله و خار
چمن بی همنشین زندان جانست / صفای بوستان از دوستان است
غمی در سایه جانان نداری / و گر جانان نداری جان نداری
بهار عاشقان رخسار یار است / که هر جا نوگلی باشد بهار است