نسیم صبح سلامم به دلستان برسان / پیام بلبل عاشق به گلستان برسان
به همرهیت روان را روانه خواهم کرد / روانه کرد به جانان روان روان برسان
هزار قصه رسیدست زمن به گوش به گوش / مگر مجال نباشد یکی از آن برسان
کمند طره ی او با کمر چو در پیچد / دقیقه ای زتن من در آن میان برسان
مجال دم زدنت گر بود در آن خلوت / زمین ببوس ودعایم زمان زمان برسان
به آستان مرسانش غبار من لیکن / به من غباری از آن عالی آستان برسان
دل مرا که کباب است ومی چکد خونش / ببر به آتش رخسار دلستان برسان
به زلف او خبری زین دل شکسته بده / بگوش من سخنی زان لب ودهان برسان
گرت به باغ رخ او بنفشه بار دهد / زمن سلام به نسرین وارغوان برسان
زبان سوسن رطب اللسان به عاریه خواه / به زیر لب سخن من بدان زبان برسان
ازان دو لاله نصیبی به سنبل وگل ده / وزان کلاله نسیمی به مشک وبان برسان
سحر گهست وزاغیار در گهش خالی / دعای من به جنابش سحر گهان برسان
بر آر کام دل ما وشربتی زان لب / بکام این دل بیمار ناتوان برسان
بکام من زلبش پیش از آن که خط بدهد / عنایتی کن وحلوای بی دخان برسان
زضعف ناله نمی آید ونمی کشمش / بیا بیا بکش او را کشان کشان برسان
فراق لعل لبش خون من بخواهد ریخت / بیا وزان دهنش جان من امان برسان
در آن میان چو دهد کام عاشقان لب دوست / بگو زیر لبش بهره ی فلان برسان
همی کند سخنش مرده زنده ور باور / نمی کنی بر او اول با متحان برسان
به کوی دوست مرا خانه ایست گویا رب / به عافیت همه کس را به خان ومان برسان
دلم زشوق عقیق لبش رسید به جان / نسیم رحمتی از جانب یمان برسان
نسیمی از سر زلفش بیار وجان بستان / به پایمرد بگویم به رایگان برسان
حدیث در سر شک مرا به نظم آور / به گوش یار به وجهی که می توان برسان
به حق صدقی ومهری که داری ای دم صبح / که صدق من به محبان مهربان برسان
تویی مربی انفا س و با توام سخنی است / به تربیت سخنم را بر آسمان برسان
به عون همت سلطان ز آسمان بگذر / دعای من به شهنشه اویس خان برسان
زمین ببوس وزمین بوس بنده ی خاکی / به آستانه یآن دولت آشیان برسان
بر آر دست وبگو یا رب آن شهنشه را / به دولت ابد وعمر جاودان برسان
به تازیانه عزمش خیال جامد را / وبه برق سبک عنان برسان
سپهر خواست که کیوان رسد به دربانیش / زمانه گفتکه او را تو بر چه سان برسان
ز سد ره ساز بنه نردبانی ا ر برسد / بدان رواق زحل را به نردبان برسان
اگردوام بهارت هواست از عد لش / خبر به لشگر غارتگر خزان برسان
خریف تازه چمن رنگ و بوی نستاند / مثال نافذ امرش به بوستان برسان
به کوه گو کمر بندگی شه دربند / ز سربلندی خود را به توامان برسان
به چرخ گو که قضیب سمند سلطان را / ز دخل سنبله بر دوش کهکشان برسان
جهان پناها مگذار خصم را بهجهان / ازین جهان به جهانش بدان جهان برسان
اشارتی به قلم کن که خیزو از سر دست / نواله کرم ما به انس و جان برسان
به تیغ گو زبان را چو آب کن جاری / مناقب گهر ما به دشمنان برسان
مده تونان بد اندیش گر بخواهد نان / بدود ونان که دهی از سر سنان برسان
به آفتاب ضمیر تو گفت : فیض مر ا / زقیروان جهان تا به قیروان برسان
ز عدل داد نوال تو چرخ طشتی زر / کزین کران جهان تا بدان کران برسان
به خاوران ز پی چاشت خوان زر گستر / به باختر ز پی شام همچنان برسان
به گرگ عدل تو گفت از پی خوش آمد میش / بدوش بر ، بره را بر شبان برسان
به ابر کرد خطاب وبه مهر گفت کفت / که فیض ما به یم وجود مابه کان برسان
صبا برای خدا هیچ اگر مجالی افتد / دعای ما به جناب خدایگان برسان
وگر سخن نتوانی زما رسانید ن / ز در د من به درش ناله وفغان برسان
به آب چشمه حیوان به خاک در گاهش / دهان بشوی د عایم بدان دهان برسان
حدیث موجب حرمان من بدان درگه / چنان که با تو بگویم هم آنچنان برسان
زناتوانی پایم بد ست عذری هست / تو عذر لنگ به نوعی که می توان برسان
ملا زمان درش را ببوس صد پی پا / دعای من به جناب یکان یکان برسان
سعادتی که در اشکال اختران دارند / سپهر پیر بدین دولت جوان برسان
بگو یا رب کام ومراد هر دو جهان / به پادشاه جهانبخش کامران برسان
میامن برکات دم اویس قرن / به عهد دولت این صاحب قران برسان