سلمان ساوجی › غزل شمارهٔ ۱۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای جهان را چو مه عید، مبارک رویت / عید صاحب نظران، طاق خم ابرویت
گیسوی تو، شب قدرست و درو، منزل روح / خود که داند به جهان، قدر شب گیسویت
گوشه ماه ز برقع بنما، تا چو هلال / شود انگشت نمای همه عالم، رویت