سلمان ساوجی › غزل شمارهٔ ۱۳۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کیست که قصهٔ مرا پیش نگار من برد؟ / باد به گوش او مگر ناله زار من برد
نامه نوشته‌ام بسی نیست کبوتری چرا؟ / کو بر من بیاید و نامه به یار من برد
بار دل و بلای جان، من به کدام تن کشم؟ / لاشه ناتوان از آن نیست که بار من برد
کار زدست شد کسی چاره من نمی‌برد / هم نظر عنایتش چاره کار من برد