از چشم من خیال قدش کی برون رود؟ / سروی است ناز از لب جو سرو چون رود؟
بنشست در درونم و غیر از خیال یار / رخصت نمی‌دهد که کسی در درون رود
دانی که در دل تو کی آید جمال یار؟ / وقتی که هردو عالمت از دل برون رود
از کوی دوست باز نپیچم عنان اگر / بینم به چشم خویش که سیلاب خون رود
گر نی کمند زلف درازت شود سبب / چون آه من بدین فلک نیلگون رود
واعظ برو فسانه مخوان و فسون مدم! / کی درد عاشقی به فسان فسون رود
یک ذره از محبت سلمان اگر نهند / بر کوه، او چو ذره قرار و سکون رود