سلمان ساوجی › غزل شمارهٔ ۲۲۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چون خاک شوم وز گل من خار برآید / زان خار ببوی تو همه گل ببر آید

از عمر بسی رفت و ندانم که چه باقی است / وین نیز به هر نوع که باشد به سر آید

هر جا که ز خاک سر کوی تو کنم یاد / زان خاک همه خون دل و دیده برآید

گر خاک سر کوی تو چون مشک ببویند / زان خاک معطر همه بوی جگر آید

پیوسته جمال تو بود در نظر من / خود غیر جمال تو مرا در نظر آید

کار من سودا زده عشق است و ز سلمان / جز عشق مپندار که کاری دگر آید