سلمان ساوجی › قطعه شمارهٔ ۱۱۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای وزیری که ملک جاه تو راست / از سماوات و ارض افزون عرض
از زمانه شکایتی دارم / بر ضمیر تو کرد خواهی عرض
چون روا باشد ای خلاصه عمر / کی سزا باشد ای خلیفه ارض
که در ایام دولت تو کسی / که دعای تو باشد او را فرض
نخورد هیچ چیز الاغم / نکند هیچ کار الا قرض