سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۱۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا با شدم این جان گرامی در تن، / خواهم به غم عشق تو جان پروردن
چون زلف تو تا سرم بود بر گردن / شور تو ز سر بدر نخواهم کردن