سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چون حال دل من ز غمت گشت تباه / آویخت در آن زلف دل آشوب سیاه
ز آنسان که در آتش سقر اهل گناه / آرند به مار و کژدم از عجز پناه