سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۲۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با منعم خود برون منه پای ز راه / عصیان ولی نعم گناهست گناه
در منعم خود که او دواتست، چو کلک / بگشاد زبان او سیه گشت سیاه