سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۳۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

زنجیر سر زلف چو می‌جنبانی / بر دامن ماه مشک می‌افشانی
چشم سیهت که شوخ می‌خوانندش / شوخ می‌رود چو باز می‌گردانی