سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۳۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای دیده اگر هزار سیل انگیزی / خاک همه تبریز به خون آمیزی
از عهده ماتمش نیائی بیرون / بی فایده آب خود چرا می‌ریزی؟