سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۵۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در وصف لبت نطق زبان بسته بود / پیش دهنت پسته زبان بسته بود
ابروی تو آن سیاه پیشانی دار / پیوسته به قصد سرمیان بسته بود