سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۵۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن را که می و مطرب دلکش باشد / در موسم گل چرا مشوش باشد
گل نیست دمی بی می و مطرب خالی / ز آنروی همیشه وقت گل خوش باشد