سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۶۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر لحظه ز من ناله نو می‌خیزد / پیری ز تنم خرابه‌ای انگیزد
پوسیده شدست خانه آب و گلم / هر جه که نهم دست فرو می‌ریزد