سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۶۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

... م که همیشه آب خود می‌ریزد / افتاده ز پا، وز آن نمی‌پرهیزد
بر پای کنش به دست خویش از سر لطف / ای یار، که از دست تو برمی‌خیزد