سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۷۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خواهم که مرا مدام آماده بود / جام و می و شاهدی که آزاده بود
چندان بخورم باده که چون خاک شوم / این کاسه سر هنوز پر باده بود