سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۷۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ز آن رو که هوا، بوی خوشت می‌گیرد / دی را دمی از باد هوا نگریزد
بر باد هوا بید به بویت ارزد / در پای صبا شمع به عشقت میرد