سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۹۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بیمارم و کس نمی‌کند درمانم / خواهم که کنم ناله ولی نتوانم
از ضعف چنانم ک اگر ناله کنم / با ناله بر آمدن بر آید جانم