سلمان ساوجی › رباعی شمارهٔ ۱۱۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا کی پی هر نگار مهوش، سلمان، / گردی چو سر زلف مشوش، سلمان؟
گر طلعت شاهد قناعت بینی / زلفش به کف آر و خوش فروکش سلمان